پس از سزارین یا جراحیهای شکمی قبلی ممکن است میان رحم، مثانه، دیواره شکم یا رودهها بافت اسکار و چسبندگی ایجاد شود. در سزارین بعدی، این بافتها میتوانند دسترسی به رحم را دشوارتر و زمان عمل را طولانیتر کنند. شدت چسبندگی در افراد مختلف متفاوت است و همیشه پیش از عمل بهطور کامل قابل پیشبینی نیست.
چسبندگی جراحی با «چسبندگی غیرطبیعی جفت» یا طیف آکرتا یکسان نیست؛ هرچند سابقه چند سزارین میتواند خطر هر دو وضعیت را افزایش دهد و هرکدام برنامهریزی متفاوتی نیاز دارد.
چه کسانی به ارزیابی دقیقتر نیاز دارند؟
- سابقه چند سزارین یا جراحی باز شکم و لگن
- گزارش چسبندگی شدید در عمل قبلی
- سابقه آسیب مثانه، روده یا خونریزی قابل توجه هنگام جراحی
- جفت سرراهی یا شک به چسبندگی غیرطبیعی جفت در سونوگرافی
- اندومتریوز شدید یا عفونتهای لگنی قبلی
برنامهریزی پیش از زایمان
گزارش عملهای قبلی و تصاویر دوران بارداری مرور میشوند. زمان و محل زایمان با توجه به وضعیت مادر و جنین، محل جفت و امکانات مرکز تعیین میشود. در موارد پرخطر ممکن است هماهنگی با بیهوشی، بانک خون، متخصص طب مادر و جنین، ارولوژی، جراحی عمومی یا جراح سرطانهای زنان لازم باشد.
در حین عمل چه ملاحظاتی وجود دارد؟
ورود به شکم با احتیاط و متناسب با محل چسبندگی انجام میشود. جراح بافتها را فقط به اندازهای که برای دسترسی ایمن لازم است آزاد میکند. هدف، تولد ایمن نوزاد و کاهش خطر خونریزی یا آسیب مثانه، روده و حالب است.
مراقبت پس از عمل
کنترل درد، حرکت زودهنگام طبق نظر تیم درمان، پیشگیری از لخته خون و بررسی علائم خونریزی یا عفونت اهمیت دارد. تب، درد رو به افزایش، تنگی نفس، خونریزی زیاد، کاهش ادرار یا ترشح غیرطبیعی از زخم باید سریعاً گزارش شود.
مسیر زایمان باید با توجه به سوابق و شرایط همین بارداری و پس از گفتوگوی آگاهانه با پزشک انتخاب شود.